El Cuento de Mornatur

Nai kotumo ar nilmo, kalima Vala thauza ar poika,
Moringothonna, Elda ar Maiya ar Apanóna,
Endóressë Atan sin únóna,
ilar thanyë, ilar melmë, ilar malkazon sammë,
osta ilar harwë, lau Ambar tana,
só-thauruvá Fëanárollo, ar Fëanáró nossello,
iman askalyá ar charyá, ar mi kambë mapá,
herá hirala ar haiya hatá Silmarillë.
Sí vandalmë ilyai: unqualé son antávalme mennai Aurë-mettá,
qualmé ten’ Ambar-mettá! Quettalman lasta, Eru Ilúvatar!
Oiyámórenna mé-quetamartya íre queluvá tyardalma.
Ainorontessë tirtassë lasta ar lma-vandá enyalaz, Varda Manwë!
Vanda Feanáró Nossëo, J. R. R. Tolkien
Traducción al Quenya por Milan Rezac
Pocas historias entre los Elfos o los Hombres han hablado alguna vez de Thinuial, hijo de Findis, de la alta casa de Finwë, y de las hazañas que protagonizó en una época de grandes hechos, tanto oscuros como heroicos
Canto Segundo
El Juicio de la hueste de los Valar
Canto Tercero
El cuento de los cazadores de sombras
Canto cuarto
La historia de la Última Fortaleza
Canto quinto
Mornatur, un recuerdo de tiempos idos




















